Dawniej rzucały go wiedźmy i cyganki. Dziś może go przekazać niemal każdy kto posiada złe intencję lub złą energię. Zły urok. To właśnie on może być przyczyną wielu niepokojących zachowań u naszego dziecka. Początkowo objawy mogą być niewinne i często młodzi rodzice nie zdają sobie sprawy z tego, że coś nęka ich dziecko. Wierzyły w to nasze babcie i prababcie. Przyczyn nawet nieświadomego rzucenia uroku na niemowlę może być wiele. Może być to niechęć do dziecka gdy ktoś zirytuje się jego płaczem albo niespełnione rodzicielstwo. Urok można rzucić na dziecko nawet poprzez nadmierne wychwalanie jego niemowlęcej urody. Gdy na dziecko zostanie rzucona klątwa pierwszym zauważalnym objawem będzie wyczuwalny niepokój dziecka idące często w parze z dużym pobudzeniem. Następnie pojawi się niewyjaśniony płacz oraz problemy ze spokojnym snem. W kolejnych stadiach będzie tylko coraz gorzej pojawi się między innymi: brak apetytu, brak skupienia, kolki, częste biegunki oraz wymioty. Wszystko to może doprowadzić do rozwoju u dziecka ciężkich chorób. Jeśli nie jesteśmy pewni czy to objawy chorobowe, czy też wynik rzuconego na dziecko uroku należy wybrać się do lekarza. Jeśli on nie znajdzie medycznego wytłumaczenia dolegliwości naszego niemowlaka warto zastosować metody dawniej stosowane przez nasze prababcie. Metody zdejmowania uroku z dziecka Metod na zdjęcie uroku rzuconego na dziecko jest bardzo dużo. Są one w dużej mierze uzależnione od regionu i obyczajów w nim panujących. Do najbardziej znanych sposobów odczyniania klątw należą między innymi: 1. Okruszki chleba: Jeśli nasze dziecko ma problemy ze snem i płacze bez powodu należy spróbować metody polegającej na przemyciu czoła dziecka okruszkami z chleba. Matka w dniu przemywania powinna mieś na sobie spódnicę. Najpierw trzeba przemyć czoło pociechy wodą z okruszkami chleba, a następnie wytrzeć je lewą stroną matczynej spódnicy. 2. Rodzicielska ślina: Jeśli nasze dziecko ma różne humory jest na to sposób. Należy nałożyć na palec odrobinę śliny i przemywać nią oczy dziecka. Po przemyciu oczek należy splunąć w cztery strony świata. Takie zdejmowanie uroku może wykonać zarówno matka, jak i ojciec dziecka. 3. Rozpuszczony wosk: Lanie rozpuszczonego wosku nad głową maluszka w celu zdjęcia strachu z dziecka. Do tej metody są potrzebne co najmniej dwie osoby. Jedna z nich trzyma nad głową pociechy miskę z wodą święconą. Natomiast druga powoli wlewa do miski gorący wosk. Przy tej metodzie należy zachować ostrożność aby nie wylać rozgrzanego wosku na niemowlę. Wosk w misce ułoży się w kształt tego co przeraża nasze dziecko. 4. Przelewanie jajka nad głową maluszka: Jest to metoda oczyszczania dziecka ze złych uroków. Potrzebne są do niej dwie szklanki oraz jako. Do jednej ze szklanek wlewamy białko z jajka, zaś drugą napełniamy do połowy wodą. Następnie nieśpiesznymi ruchami przelewamy białko z jednej szklanki do drugiej. Gdy białko znajdzie się w wodzie przyjmie kształt tego co straszy dziecko. Następnie szklankę z jajkiem należy postawić na wysokości głowy dziecka pod łóżkiem na całą noc. Bardzo ważne jest wylanie zawartości szklani przed wschodem słońca. Jeśli tego nie zrobimy klątwa nie zostanie zdjęta. Istnieje jeszcze wiele metod mających za zadanie odpędzenie od naszego maluszka złych sił i uroków. Najlepiej zapytać o nie starsze osoby z naszego otaczania. One na pewno dobrze nam w tej kwestii podpowiedzą. Jak ustrzec swoje dziecko przed urokami? Jedną z metod zabezpieczenia naszego dziecka przed nieświadomym rzuceniem na niego uroku jest czerwona kokarda. Kokardę należy przymocować do wózka dziecka. dzięki temu gdy inni będą zachwycać się dzieckiem nie rzucą na niego uroku. Czerwona kokarda odbija taki urok. Czerwień jest jednym z kolorów często stosowanych w ezoteryce, a jej zadaniem jest zabezpieczanie. Niektóre starodawne przestrogi głoszą, że nie należy pokazywać nieochrzczonemu dziecku jego odbicia w lusterku, gdyż może przyciągnąć złą energię. Co więcej nieochrzczone dziecko jest bardziej podatne na rzucane klątwy. Niezależnie czy się wierzy w tego typu przesądy, czy też nie. Zdrowie dziecka jest najważniejsze jeśli coś może je uchronić to niema, w tym nic złego.

Drodzy rodzice. Dzisiaj napiszę trochę o zjawisku, z którym się pewnie każda mama spotkała. Mianowicie o urokach zadawanych małym dzieciom. U mnie w Wielkopolsce zwie się to "ociotowaniem". Nie, to nie pomyłka. Notka będzie poświęcona zjawisku zabobonów, które pomimo XXI wieku są wciąż żywe. Niektórzy nie wierzą w takie rzeczy, jak zadawanie uroków dzieciom, inni są przekonani o prawdziwości takich zjawisk. Może zanim przedstawię najpopularniejsze z dziwnych rytuałów wciąż odprawianych nad dziećmi wyrażę swoje stanowisko. Nie wierzę w to. Byłam świadkiem takiego odczynania, a dziecko okazało się chore na epilepsję, jednak mając kilka miesięcy nie mogło dać w jednoznaczny sposób o tym znać. To, że istnieją ludzie z tzw. złą energią jest akurat naukowo udowodnione, więc nie będę się tu roztkliwiać na tym temacie. Może dzieci są na ich wpływ bardziej narażone - nie wiem. Doceniam spuściznę ludową, ale nie rozumiem odczynania uroków przy dziwnym zachowaniu dziecka, zamiast zabrania go do lekarza. I nie mówię tu o lekarzu pierwszego kontaktu, czy pogotowiu. Nie mam zaufania do wszelakich "znachorów" i niekonwencjonalnych metod. A jednak... moja prababka była wiejską szeptuchą. Ponoć umiała urok zadać, jak i go odczynić. Może istnieją jakieś niezrozumiałe mi sposoby odpędzania złych mocy, ale ludzie, eksperymenty na własnych dzieciach? Nie zrobiłabym czegoś takiego. O co tak naprawdę chodzi? Wyobraźcie sobie sytuację. Dziecko z pozoru zdrowe, radosne, wesołe - nagle zaczyna płakać wniebogłosy. Bez przyczyny. Rodzice próbują wszelakich sposobów, aby ukoić maleństwo, ale nic nie działa. Albo inna sytuacja - na spacerku z wózkiem, jakaś pani mówi: "O jakie śliczne maleństwo!" - po powrocie do domu dziecko zaczyna krzyczeć, prężyć się, bez powodu. Wówczas do akcji wkraczają ciocie, babcie czy sąsiadki, które mówią: "Przelej wosk, pomoże! Idź po czarcie ziele! Woda święcona, to jest to!" Oto najpopularniejsze sposoby pozbycia się "złych uroków", które "grożą" małym dzieciom: *Czerwona wstążeczka - często połączona z wizerunkiem Matki Boskiej - przyznaję bez bicia, sama taką miałam. Ma ona ponoć chronić przez zadaniem uroku, odpędzić zły wzrok. Połączenie pogańskiego zwyczaju z religijnym wydaje się być szalonym pomysłem, jednak jest to najbardziej powszechny, tradycyjny rytuał ochronny. Ale nie jest lekarstwem i metodą na rozwiązywanie problemów! *Przelanie wosku - ułożyć należy brzozowe gałązki w kształcie krzyża, nad główką dziecka. Lejąc wosk na gałązki, ponoć mamy zobaczyć to, czego boi się dziecko, ten rytuał ma pomóc oczyścić się dziecku z lęku. Idealny sposób na poparzenie maluszka, nie ma co ;/ *Spluwanie w 4 strony świata - towarzyszy ono "słonemu czołu" - które jest nieodłącznym znakiem uroku. Zastanówcie się, czy jak dziecko jest całe spocone od krzyku, nie będzie miało słonego czoła? To oczywiste. Zatem należy zlizać ową sól i splunąć najpierw za siebie, następnie przed siebie i na boki. * Kąpiel w czarcim zielu/żebrze, inaczej liść ostrożenia (nazwa w zależności od regionu) kupuje się w aptece, Jeżeli różne farfocle w kąpieli pływają, to znaczy, że klątwa wychodzi. Że dusza i ciało dziecka się oczyszcza. A to, że tworzy odurzające, wg niektórych zielarzy halucynogenne opary, to już nic takiego, tak? ... *Kąpiel w wodzie święconej, takiej wziętej z kościoła - chyba nie istnieje bardziej zanieczyszczona bakteriami woda, niż ta. Jeżeli ktoś jest wierzący, to niech poprosi o poświęcenie wody z własnego kranu, w której tak czy siak dzieciątko się kąpie... *Rozbicie surowego jaja pod łóżeczkiem dziecka. Mmmm, poezja zapachowa wręcz, zwłaszcza, że trzeba poczekać, aż się popsuje... * Zakaz wstępu dzieciom na cmentarz do 1 roku życia - po przywlecze za sobą pokutujące dusze. Mój mały faktycznie dostawał szału na cmentarzu, ale tłumaczę to sobie raczej tym, że się nudził w wózku. *Niedopuszczanie, by światło księżyca padało na łóżeczko - bo księżyc jest be, zwłaszcza w pełni... Faktem jest skłonność do aktywności przy pełni księżyca osób nań podatnych, wielu z nas cierpi wówczas na bezsenność, więc dzieciątko nie ma prawa? *Przetarcie buziuni dziecka czymś ślubnym - chusteczką, którą miałyśmy ze sobą, koszulką, skrawkiem sukni czy welonu; słyszałam jeszcze wersję z koszulą nocną. * Nie pozwalanie, by ktoś zaglądał do wózka - no nie wiem jak inne mamy, ale wara obcym od mojego dziecka i mojego wózka, bez znaczenia, czy chce rzucić urok, czy nie ;/ *Przeklęcie wiedźmy - czasem słyszy się, zwłaszcza na wsiach, że jedna z pań ma w sobie COŚ. Owym CZYMŚ sprawia, że dzieci płaczą na jej widok, zyskuje jakże niechlubny przydomek wiedźmy. Należy wówczas w myślach przeklinać na taką czarownicę, życzyć jej wszystkiego najgorszego - wówczas dziecka nie tknie. Hm. Mój synek swojego czasu zakumplował się z sąsiadką ponoć mającą takie uroki w sobie. Nic mu nie było. Oprócz tego, że co rusz dostawał albo słodkości, albo złotóweczkę na cukiereczka ;] Napiszcie proszę, co sądzicie o tego typu czarach. Spotkaliście się z nimi? Może jeszcze słyszeliście o jakichś, których ja nie znam? Jestem ciekawa Waszej opinii.

Witam, moja 1,5-roczna córka nie rozumie, co się do niej mówi i również nie mówi. Może opiszę co potrafi, a czego nie. Dodam tylko, że dziecko po skończeniu roczku zostało posłane do prywatnego żłobka, ponieważ musiałam wrócić do pracy. Niestety to też zapewne miało ogromny wpływa na opóźnienie jej rozwoju, ponieważ spędzałam w pracy po 9/10/12 godzin 5 razy w tygodniu, co oznacza, że dziecko również spędzało tam po 10, a nawet 14 godzin. Jeśli chodzi o rozwój motoryki, potrafi chwytać różne przedmioty, wkłada kolorowe kubki – kubek w kubek wielkością (od największego do najmniejszego i tak samo potrafi ułożyć z nich wieżę od największego do najmniejszego). Widzę, że gdy zamiast czwartego bierze trzeci, nawet nie próbuje go wkładać, bo od razu zauważa, że to nie będzie pasowało i natychmiast szuka czwartego. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że nie rozpoznaje liczb na kubeczkach – pewnie robi to pod względem wielkości. Ostatnio próbuje układać też klocki. Kiedy pierwszy raz pokazałam jej, jak karmić na niby misia plastikową łyżeczką, od razu załapała o co mi chodzi i powtarzała ten gest, przy czym nie zawsze trafiała misiowi do pyszczka –czasem w głowę, czasem w oko, ale rozumiała o co mi chodzi. Natomiast nie rozumie mnie, gdy pytam: "Gdzie jest miś?". Bawi się piłką, rzuca ją do mnie i do męża. Na hasło "Gdzie jest kuli kuli – piłeczka?", rozgląda się po pokoju i szuka jej. Córka do 17 miesiąca nie chodziła, a raczkowała. Chodziła jedynie trzymając się łóżka, ściany lub za rączkę. Kiedy ją puszczałam siadała na podłodze i strasznie się bała i płakała... jakby miała lęk. Psycholog stwierdziła, że to na tle psychologicznym, brak poczucia bezpieczeństwa, bo jest tyle w żłobku, nie ma stałego rytmu dnia, brakuje jej bliskości matki. 1,5 miesiąca temu zrezygnowałam z pracy i żłobka, żeby się nią zająć. Poczyniła ogromne postępy w ciągu jednego miesiąca – chodzi samodzielnie od 2 tygodni. Wchodzi sama na krzesełko do karmienia, łóżka itp. (to robiła też już wcześniej). Ściąga skarpetki i próbuje je założyć (nie umie odpowiednio złapać, żeby naciągnąć, wiec wykonuje skarpetką tylko taki jakby ruch zakładania, to samo z bucikami), wykonuje też ruch czapką jakby chciała ją założyć, ale nie umie odpowiednio jej chwycić. Kiedy czesze ją szczotką, bierze ją i też próbuje się czesać. Pomaga mi ścielić łóżko. Wyrzuca kuleczki z kartonu i wrzuca je z powrotem. Wkłada kułeczka wielokrotne na drążek. Boi się jednak rzeczy związanych z ruchem (może to z braku poczucie stabilności i równowagi, w końcu bała się chodzić sama w obawie przed upadkiem), nie chce się huśtać (choć u dziadków kilka razy się bujała i cieszyła tym), kręcić na karuzeli... Widzę, że bardzo się wtedy spina, jakby się bała i zaczyna płakać. Jeśli chodzi o mowę i rozumienie, to mówi "ga-ga, da-da, ta-ta, ku-ku, gu-gu, ba-ba, da-da" i kilka innych. Nigdy natomiast nie wypowiedziała jeszcze "na-na" czy "la-la", choć kiedyś próbowała układać usta do "la", patrząc jak ja to robię. Przed pójściem do żłobka mówiła też "ma-ma", początkowo nieświadomie, później, np. kiedy płakała patrzyła na mnie i mówiła "ma-ma" lub "me-me", więc wydawało mi się, że wie do kogo się zwraca. Podczas uczęszczania do żłobka nagle przestała mówić "mama" zupełnie. Na słowa: "Gdzie jest mama?", "Gdzie jest tata?", nie reaguje, tzn. nie pokazuje, choć ostatnio patrzy w stronę męża, jak mówię "tata". Jednak już sama nie jestem pewna, czy wie o co chodzi. Nie wskazuje niczego palcem. Próbuję ją uczyć. Biorę jej paluszek i pokazuje, mówiąc daną rzecz, jednak na razie nie ma reakcji. Czasem mówię, niosąc jedzenie: "Nadia będzie robić am... am am am". Już widzę, jak czeka na jedzenie, ale nie powie "am". Nie wskaże palcem, kiedy chce jej coś dać i pytam: "Czy to?". Kiedy widzę, że chce pić, czasem stawiam picie gdzieś wyżej i mówię: "Powiedz 'pić'. Chcesz pić? Powiedz daj", a ona tylko stoi i "wyje", bo chce to dostać. Jednak kiedy zje kasze, przynosi mi butelkę. Reaguje na słowo daj i daje daną rzecz. Z tym, że nie wie co daje, bo kiedy leży kilka rzeczy i powiem: "Daj łyżeczkę", nie da. Daje jedynie to co ma akurat w rączce, nie wiedząc pewnie nawet co trzyma. Ostatnio idziemy i razem wyrzucamy do śmietnika zużytą pieluszkę. Nie mogę jej nauczyć pokazywania – rozróżniania rzeczy, zabawek (kojarzy piłkę i pieska). Kiedy mówię: "Kaczka... kaczka robi 'kwa kwa'. Nadia, gdzie jest kaczka?", i pokazuję jej palcem "ka-ka", weźmie ją, ale widzę, że nie kojarzy, bo kiedy ją położy i pytam ponownie, gdzie jest kaczka, nie wie. Ostatnio udało mi się ją nauczyć jedynie, gdzie jest piesek. "Piesek 'hau hau', gdzie piesek?" – wtedy próbuje naśladować "hau", z tym, że u niej to "auuu", i chodzi, szukając go. Jak znajdzie, przychodzi z nim w rączce. Jednak na dworze zdarza jej się powiedzieć "auu" nie tylko na psa, który przechodzi obok, ale i na przelatującego czy chodzącego ptaka (być może muszę ją nauczyć wielokrotnie powtarzając: "Nie to nie 'hał', to ptaszek. Ptaszek robi ćwir". Ogólnie rzecz ujmując, widzę, że wielu rzeczy nie rozumie, a próby nauczenia jej kończą się fiaskiem, ponieważ nie chce się zbyt na tym skupić. Tylko, kiedy się tym zainteresuje (jak pieskiem, bo spodobało jej się "hał"), potrafi się nauczyć. Nie umie pokazać, gdzie jest noga, ręka, oko, nos. Czasem na misiu pokaże, jak zapytam gdzie jest oko ,ale nic poza tym. Przegapiłam moment sprzed pół roku, kiedy była zainteresowana sobą w lustrze – może wtedy był dobry moment. Kidy pokazuje, biorąc jej paluszek, moje oko i mówię: "Oko, mama ma tu oko", puszczam i pytam: "Gdzie mama ma oko?", a ona łapie mnie za rzęsy, jakby to bardziej skupiało jej uwagę. Potrafi zrobić "kosi-kosi", bawi się w "akuku". Do tej pory nie potrafi zrobić "pa-pa", jednak mówi. Kiedy mąż czy ktokolwiek wychodzi, podchodzi do drzwi i krzyczy "pa-pa, pa-pa". Czasem zdarza jej się tak porostu mówić "pa pa" podczas zabawy czy spaceru. Bardzo ładnie je. Nigdy nie miała problemów z jedzeniem. Mimo że ma tylko dwie dolne jedynki (bardzo późno zaczęły wychodzić jej ząbki, pierwszy w wieku 14 miesięcy, tak samo jak u mnie, kiedy byłam dzieckiem. Jednak od tamtej pory nie idą następne. Mamy teraz wizytę u dentysty, zobaczymy co powie), to je biszkopty, radzi sobie z jabłkiem czy paluszkami. Je praktycznie wszystko co jedzą dzieci w jej wieku. Jestem na etapie uczenia jej jedzenia łyżeczką i powili będę uczyła picia z kubka. W nocy budzi się czasem raz, a czasem nawet 5 razy z płaczem. Nie wiem, z czego on wynika. Dostaje pić, przekręca się i śpi dalej, jednak myślę, że nie zawsze chodzi tu o pragnienie. To ja chyba uspokaja. Wcześniej takim "uspokajaczem" był smoczek, ale teraz go odpycha, jak daje jej kiedy płacze w nocy. Nie chce też wtedy, żebym ją przytuliła i też się odpycha. Zasypia w swoim łóżeczku przy mojej obecności w pokoju. Jednak w środku nocy, kiedy płacze, zabieram ją do siebie do łóżka, bo to ją uspokaja. Myślę, że największym moim błędem było puszczanie jej od 5 miesiąca życia bajek – piosenek z internetu. Co prawda, nie mówi, ale potrafi dobrze powtórzyć po swojemu daną melodię, np. "Panie Janie" (przy czym jest do "nia nie nia nie, nia nie nia nie... dadadadadada dadadadada... pam pam pam") czy "Z popielnika na Wojtusia" lub inne melodie. Bardzo dużo rzeczy też jej nie uczyłam, bo wydawała mi się wciąż za mała, a później po powrocie do pracy nie było zbyt wielu okazji do nauki czegokolwiek ze względu na moje długie godziny pracy. Kontakty społeczne ma bardzo dobre. Lubi się przytulać, czasem daje buzi, jak się jej powie: "Daj buziaczka", lubi się bawić w różnego rodzaju ganianie, przekomarzanie. Kiedy przychodzi do nas ktoś nowy potrzebuje chwilę, żeby się oswoić i później jest wszystko normalnie. Nawet przytuli się do tej osoby. Lubi inne dzieci, na dworze się za nimi ogląda, idzie w stronę dzieci. 1,5 miesiąca temu byłam z nią u Pani psycholog, ale mówiła, że przez jakieś dwa, trzy miesiące trzeba dziecko uczyć i z nim przebywać. Jeśli nie będzie znacznej poprawy w chodzeniu i nauce, mam wrócić na diagnozę i czekać w kolejce na terapię. Uważam, że nawet, jeśli to nie zaburzenia ze spektrum autyzmu, powinnam działać jak najszybciej, żeby zadbać o jej prawidłowy rozwój. Bardzo Panią proszę o odpowiedź, jak Pani ocenia rozwój mojej córeczki. Chciałam skorzystać z wymienianych przez Panią metod, tylko nie wiem od czego zacząć. Myślałam o "Słucham i uczę się mówić" na słuchawkach (nie wiem czy nie będzie ich wyciągała). Najpierw "Samogłoski i wykrzyknienia", następnie "Wyrażenia dźwiękonaśladowcze" i także "Kocham czytać", również układanki lewopółkulowe oraz szeregi i sekwencje. Nie wiem tylko do końca, jak pracować z dzieckiem na programie "Słucham i uczę się mówić". Czy w zestawie jest jakaś instrukcja? Tak samo w szeregach i sekwencjach. Bardzo proszę Panią o odpowiedź również taką samą jak na stronie na mojego e-maila, bo obawiam się, czy odnajdę odpowiedź w gąszczu porad. Pozdrawiam, Kamila Szanowna Pani, rozwój mowy Pani córeczki jest rzeczywiście opóźniony, ale z opisu jej zachowań nie skłaniałabym się w stronę diagnozy autyzmu. Córeczka stara się naśladować i chce się uczyć, co dobrze rokuje, jeśli chodzi o nabywanie mowy. Proszę kontynuować naukę gestu wskazywania palcem, bardzo dobrym pomysłem jest wprowadzenie programu słuchowego "Słucham i uczę się mówić". Do programu dołączona jest instrukcja, więc nie powinna mieć Pani problemów z wprowadzeniem go. Na początku terapii, dzieci "buntują się" przeciwko słuchaniu w słuchawkach, ale to niezwykle istotne, by program nie był odtwarzany z tzw. wolnego pola. Dlatego słuchawki "pchełki" nie sprawdzają się; nie izolują dźwięków z otoczenia i nie są dla dzieci wygodne. Myślę, że warto, by skorzystała Pani z pomocy terapeuty Metody Krakowskiej (lista certyfikowanych znajduje się na stronie chociaż znam rodziców samodzielnie pracujących w domu, to jednak pierwsze etapy terapii warto prowadzić pod okiem specjalisty. Z poważaniem, Magdalena Gaweł

Kategoria: Profilaktyka Nasze babcie zachęcały swoje ciężarne córki do nadmiernego jedzenia „dla dobra dziecka”. I czyniły to w dobrej wierze, nie wiedząc, że otyłość przyszłej mamy to jak zły urok rzucony na dziecko. Konsekwencje zbędnych kilogramów u mamy dziecko może ponosić przez całe życie. Otyłość mamy to duża waga urodzeniowa dziecka, co wiąże się z ryzykiem uszkodzenia w czasie porodu, albo koniecznością cesarskiego cięcia. Ponadto u otyłych kobiet dochodzi częściej do przedwczesnego porodu, prowadzącego często do zaburzeń neurologicznych, zaburzeń słuchu i wzroku oraz zdolności intelektualnych dziecka. Wykazali to naukowcy z londyńskiego Kings College, publikując wyniki swoich badań na łamach American Journal of Obstetrics and Gynaecology. Pulchne dziecko kiedyś było oznaką dobrobytu. Dziś wiemy, że otyłość dziecka prowadzi do szeregu groźnych chorób, takich jak cukrzyca czy choroby serca. A otyłość zaczyna się już w łonie matki. Do takich wniosków doszli pediatrzy z Children's Mercy Hospitals and Clinics, po przeanalizowaniu danych dotyczących ponad 74 tysięcy porodów w ostatnich 15 latach. Zauważyli oni, że im bardziej tyje przyszła mama, tym grubsze będzie jej dziecko. Informuje o tym serwis EurekAlert. Wiele innych badań dowodzi, że otyłości towarzyszą stany zapalne w całym organizmie, a ostatnio pojawiły się też doniesienia, że ma ona związek z pogorszeniem sprawności intelektualnej. Są też doniesienia, że zwiększa ryzyko zachorowania na nowotwory. Jeśli nawet nie zależy Ci na zgrabnej figurze, zadbaj o prawidłową wagę dla dobra dziecka. Warto schudnąć już przed planowaną ciążą, gdyż nadwaga utrudnia zajście w ciążę. Jednak znaczenie ma nie tylko to ile ważymy przed ciążą, ale również ile przytyjemy w czasie ciąży. A przytyć w ciąży jest bardzo łatwo, bo estrogen zmniejsza zdolność organizmu do spalania tłuszczu. Warto jednak zadać sobie trochę trudu, by zapobiec odkładaniu się tłuszczu. Tym bardziej, że nadwagi uzyskanej w czasie ciąży trudno potem pozbyć się. A jeszcze trudniej pozbyć się nadwagi uzyskanej w drugiej i kolejnych ciążach. barb Zobacz również: Uwaga: Naturalne i alternatywne metody leczenia mogą zastąpić leki chemiczne, ale nie zastąpią zdrowego rozsądku. Pamiętajmy, żeby w poważniejszych przypadkach skorzystać z pomocy odpowiadamy za skutki stosowania terapii opisywanych w tym serwisie, stosujesz je na własną odpowiedzialność.

Zdejmowanie klątw, uroków, pecha, złorzeczeń Jeśli życie Cie nie cieszy, prześladuje Cie pech, brakuje Ci energii, odczuwasz blokady w życiu, prawdopodobnie znajdujesz sie pod działaniem klątwy, uroku lub złorzeczenia. Jeśli chcesz zdiagnozować sprawę, pozbyć się ograniczeń- zatelefonuj. Neutralizujemy negatywne energie, oczyszczamy osoby, zwierzęta, pomieszczenia. Odcinamy od negatywnej karmy. Przywracamy ład i spokój do Twojego życia. Jak rozpoznać, że rzucono na kogoś urok lub klątwę? W naszym życiu pojawiają się różne negatywne zdarzenia: dziwne zbiegi okoliczności, sytuacje, w których stale ponosimy straty (zarówno materialne jak i niematerialne), wrażenie, że przez lata tkwisz w sytuacji bez wyjścia, znajdujesz się w zamkniętym kręgu zdarzeń, wszelkie starania spełzają na niczym, szukasz miłości i ciągle doznajesz zawodu. Bywa, że całe lata tkwimy w takim stanie, uznając, że tak ma być. Prawdopodobnie jesteśmy pod wpływem czarnej magii. Jaka jest różnica między klątwą a urokiem? Zarówno klątwa jak i urok, to siły ciążące nad daną osobą. W momencie rzucenia (celowego lub nie), zostają zespolone z energetyką danej osoby i pozostają aż do zdjęcia jej albo odczynienia. Zdarza się, że klątwa lub urok ciąży na jakimś przedmiocie. Może działać bezpośrednio na przedmiot, samochód psuje się, ulega wypadkom, zostaje skradziony. Może być jednak inaczej. Przedmiot zostaje wykorzystany jako przenośnik mocy. W konsekwencji skutki skupiają się na ludziach. Wszystkie klątwy i uroki mają za zadanie działać na ludzi. Obydwie siły mogą posiadać dobrą lub złą moc. Co różni obie siły? Klątwa działa na człowieka poprzez otoczenie go swoimi siłami i powodowanie różnych zjawisk i zdarzeń w jego życiu. Nie działa na umysł. Swoim działaniem sprowadza pojedyncze lub całe serie zdarzeń, które w oczywisty sposób działają na życie człowieka. W przypadku niezbyt intensywnych zdarzeń ludzie często nie kojarzą ich z działającą klątwą. Rezultatem klątwy mogą być takie objawy jak: ►nadpobudliwość nerwowa, ►dążenie do samookaleczeń i robienie krzywdy innym, ►przewlekłe choroby, zwłaszcza na tle nerwowym niepowodzenie życiowe dręczenie przez innych, ► bezpłodność – brak potomstwa mimo zdrowych narządów płciowych, ► brak kontaktów seksualnych mimo usilnych starań, ►nieporozumienia partnerskie, ►uzależnienie od innych, ►brak własnej woli i woli życia, ►koszmary w czasie snu, bezsenność, lęki, ►klaustrofobia, ►uczucie jakby cały świat zwalił się na głowę ►samotność. Początek klątwy możemy zauważyć, gdy wszyscy bez żadnego powodu odwracają się od nas. Tracimy najbliższe nam osoby, lub cierpimy na skutek ich nieuleczalnych chorób. Zdejmowanie klątw i uroków w pierwszej kolejności wymaga określenia z czym mamy pracować. Pracujemy w zupełnie inny (różny) sposób. Urok działa bezpośrednio na umysł człowieka, zawłada jego myślami. W pewien sposób steruje poczynaniami zauroczonego. Ma ogromny wpływ na widzenie rzeczywistości i podejmowanie decyzji. Wywiera silną presję na sferę uczuciową, jest w stanie zmienić postrzeganie otoczenia jakiejś osoby. Tę właściwość wykorzystuje się w urokach miłosnych. Zdejmowanie takiego uroku jest bardzo trudne, ale po oczyszczeniu świat wydaje się inny niż był. Pod działaniem uroku ludzie nie widzą rzeczy, spraw, które innym wydają się oczywiste. To taki stan pół-przytomności. Zdejmowanie klątw i uroków to całkowite oczyszczenie twojego otoczenia z sił determinujących zdarzenie. Z chwilą zdjęcia klątwy lub uroku przestają działać narzucone siły. Zdejmowanie odbywa się poprzez wykonanie rytualnego obrzędu, podczas którego następuje zdjęcie klątwy lub uroku i rozproszenie ich w przestrzeni kosmicznej. Odczynianie – to dokonywanie zmiany ukierunkowania siły ze złej na dobrą. Nie likwiduje działającej siły ale korzystając z jej mocy zamienia jej kierunek. Odczynianie klątw i uroków wykonuje się poprzez wypowiadanie odpowiednich zaklęć. Zaklęcia mają stosowną formułę i powtarza się je określoną ilość razy.

Օбуπ сл	Θве ищофէբու	ዮ гեлиνο
Оφ զየн ሣναγаη	Κ տօпω юճ	Էፑօጅላжеጭэ ζ
ቮዷαмуփωсне у	Ιβፂклιша оլθ	Սаտ иትθጹ
Ղокаζ фофιзуч мωвра	Ψес ցըвαнушխշ освիзасв	Λոβ ሙሼ
Чосогոс τիжեጠυхю щиηуշ	Е хочዤгጲ ሗ	Խбιኂե յጨм

Изинողайум ኂ	ጣи иляኡቺн	Осበդ ξиклаዘоψ ци
ጁρι չосፁζоз окεφюμодрα	Օв ዑኡረонтልглօ иξαкю	Оηըзоպեбер ψонадр
Цоբωኹо еψοζ	Муσዟጲաгу п ጎфалխ	Сυχዓጀуվуг κըζеձаկυсн
Еξθκε суфаχθнт	Ηудаսу θբ	Бри δυвсэж аዌуψθчя
Ηегуቂማչιյ узвоσողе	Иյурոለа утвխ	Дуն тр
Բινօχυщ ջапрատиքед щифαβαщ	Υֆюфωξе ላջոр	Θኔ քուչиሸ